Każdy z nas poza szkoła ma swoje przeróżne zajawki, którymi chce się podzielić, Niektórzy jednak nie lubią się tym dzielić, ponieważ boi się wyśmiania. Nie powinniśmy się tego wstydzić, bo każdy jest dobry w czymś innym. Jak już Wam wspominałam wcześniej, sama przez pewien czas bałam się pokazać bliskim swojego bloga. W tej chwili dziwie się, że tak zrobiłam, ponieważ wszyscy mnie wspierają, dodają mi motywacji i dzięki temu nie poddaje się tak łatwo. Od lutego zainteresowała mnie siłownia, bez której w tym momencie nie mogłabym żyć. Chodzę tam praktycznie codziennie i to jest to, czego moje ciało potrzebowało. Z każdym treningiem czuję się silniejsza i bardziej zmobilizowana. Docinki (oczywiście w formie żarciu) mojego trenera, są dla mnie bardzo niezastąpioną rzeczą. Dzięki temu wiem, że potrafię zrobić ćwiczenia z większym zaangażowaniem. Przez tę notkę chciałam Wam pokazać, że nie boje się pokazywać innym swojej pasji. Może dzięki temu, sami będziecie chcieli spróbować czegoś nowego.

W dzisiejszych czasach znalezienie osoby bez telefonu w ręku jest bardzo ciężkie. Nasze pokolenie w tym momencie jest strasznie pochłonięte cybernetycznym światem i nie widzi bez niego życia. Nie ważne czy spędzają czas ze znajomymi, czy też sami. W rękach zawsze trzymamy telefon. Przyznaję, że sama nie umiem wytrzymać długo bez sprawdzenia powiadomień na smartfonie. Z czasem coraz częściej używałam telefonu i popadłam w lekkie uzależnienie. Gdy się zorientowałam, że to wszystko zabrnęło za daleko, postanowiłam to przystopować. Zaczęłam wymyślać sobie różnego rodzaju zajęcia, tylko po to, by nie zaglądać do telefonu. Na początku było ciężko, ale z czasem da się przyzwyczaić. Mogę teraz wykorzystać ten czas o wiele lepiej, niż wcześniej.

Gdy leceę kilka godzin samolotem i nie mam co ze sobą zrobić, napływają mnie fale różnych myśli. Wtedy mam najlepszy czas żeby wszystko sobie przemyśleć i postanowić jak mogę pewne sprawy rozwiązać. Gdy przed oczami pojawiają mi się pewne sytuacje, które były czymś wyjątkowym, a wiesz że już tak może się nie zdarzyć. Pytanie "dlaczego?", "czy to moja winna?" Na to nie wtedy nie znam odpowiedzi bo nie wszystko zależy ode mnie. Wspominanie przyjemnych chwil, które już nie wrócą powodują u mnie ogromny ból. Przykre jest gdy z niektórymi osobami mieliśmy takie przygody, a później możemy je jedynie wyrzucić z głowy. Możliwe, że tak właśnie musiało być i nic nie zmienimy.  Jeżeli można byłoby to przywrócić i spróbować ułożyć od nowa to nie zawahałabym się.